Zimihc speelt bagage van Dylan op 11 april in ZIMIHC theater Zuilen,zie http://www.zimihc.nl/spotlights/zuilen/agenda/dylan-tribute-avond/ . Maar waarom eigenlijk?

Refrein: Appie dacht dat hij Dylan was, Roland vond Zimmerman niet in zijn hok,     Frans werd gewekt door Bobs woordenstroom en Rob gebruikte hem als wandelstok.

images dylan

Appie [gitaar] leerde Dylan kennen door de elpee Desire. “Vooral door de liedjes ervan te gaan spelen. Liedjes als One more cup of coffee heb ik grijs gespeeld. De impact van de artiest Dylan heb ik ervaren toen ik hem op straat ging spelen, in Frankrijk. Het gebeurde dat ik door de Fransen gewoon van straat werd geplukt, naar huis mee getroond als was ik His Bobness zelf. In de tuin of huiskamer weer spelen natuurlijk. De daar aanwezige vinylalbums moest ik zelfs voorzien van een handtekening. Daarover op uitnodiging meer. Een bijzondere ervaring, Dylan was een held. Ik besloot in Frankrijk overigens altijd met een uit de losse pols gezongen Rainy Day Women #12 & 35.”

De omweg van Roland [bas] begon in 1978 met een cadeau-elpee van Dire Straits. “Mark Knopfler, die bracht iets weten we nu. In dezelfde periode kocht ik mijn eerste elpee van Tom Petty, een meester op de Rickenbacker en schrijver van liedjes. In 1998 kocht ik The Last Waltz, het afscheidsconcert van The Band, met Roger McGuinn. Samenzang en Rickenbackers! In 2008 kocht ik de dvd Concert for Bangla Desh met George Harrison. Prachtig concert, mooie muziek en met een goede boodschap, een goed doel en met zoveel goede muzikanten. Maar er zijn hiaten. Wie is er niet: Bob Dylan.
Van alle muzikanten met wie hij zo’n beetje heeft samen gewerkt, heb ik muziek. Van Jeff Lynne en Tom Petty, tot Mark Knopler en Roy Orbison en George Harrison en The Band, Keith Richards en Ron Wood. Maar niet van Dylan zelf. En dat is bijzonder. Want wie is er niet groot geworden met Blowin’ in the wind en speelde zijn beginrepertoire op de gitaar. In 1975/1976 kwam Dylan met Desire. Elektrische muziek. Mooi en met het nummer Hurricane. Het nummer lag lekker in het gehoor en had de juiste inborst, kwam op de repertoirelijst van de band waar ik toen in speelde, Liquid. Onze gitarist liet een foto zien van Dylan met die kop met haar. Hij zei: ‘Je lijkt op hem.’

1976, ik dacht erover om de naam van mijn moeder aan te nemen. Die van haar lijkt wel wat op Zimmerman. Daarover in een ander leven meer. Ik heb het niet gedaan. Maar ik ben blij dat ik weet dat Dylan eigenlijk Zimmerman heet. Bob is een ambachtsman met een muzikaal timmermansoog. ‘Je lijkt op hem.’ Ik zou graag met hem spelen en ik heb geen muziek van hem in huis. Wie koopt namelijk zijn eigen beeltenis? Daarom is het mooi om met Zimihc Zimmerman te kunnen spelen en daar je zelf in te horen. Niet te zien!”

Frans-Willem [ritme] kwam nog trager tot Dylan dan tot Kafka. Daarover op een ander podium meer. “Het waren de Bootleg Series die me veroverden, want Desire kocht ik toentertijd enkel omdat allerlei mensen zeiden dat Dylan toch zo goed was; 1976. Maar ik kwam niet in of door de stem heen. Ik zong liedjes als Rhiannon van Fleetwood Mac mee en, gek genoeg, talloze liedjes van Randy Newman, toch ook een stem die door een regenpijp is gehaald. Misschien moest ik leren om Dylan te horen door de stem van zijn tijd; in de fusie van de twee stemmen. Alle goede kunst is tijd- en plaatsgebonden en de test is of ze daar over heen kan; als Dylan sterft is dat meer dan met The Beatles alsof er een tijd sterft, of beter: een houding. Maar dan zingt hij nog door. Of praat hij door. Op deel 1 van de Bootleg Series werd ik wakker door Last Thoughts on Woody Guthrie, wat meer spoken word is. Alle teksten van Dylan kun je ook sprekend doen. In ieder geval, na het spreken begon ik te zingen met Dylan. Zingende taal.”

Rob [zang] trad het laatst toe tot de Bob-club. “Modern Times is het eerste Dylan-album dat ik bij uitkomen kocht, of nee, ik zette het op een verlanglijstje, had geen haast in 2006. Na een paar weken enthousiasme wachtte ik op de opvolger. His Bobness heeft wel betere platen gemaakt dan Together through Life maar deze voortkachelende muziek kwam in mijn leven precies op tijd; op een dik moment van stroperigheden. Het schrijven van een groots afrondend document voor mijn master Ecologische Pedagogiek vlotte door innerlijke weerstand voor geen meter. Ik had geestelijke steun nodig. Toen De rivier vindt altijd zijn weg geschreven en geprezen was, trof mij kort na een heerlijke vakantie in Andalusië (maar de werkstress was bij thuiskomst niet in zijn geheel verdwenen, zocht de zwakste plek in mijn gespannen lichaam) een achillespeesruptuur. In die maandenlange periode van reconstructie, krukte ik quasi-opgewekt voort maar van binnen was ik kleiner dan ik wil zijn. Uit mijn ipod klonk veel muziek maar vooral die plaat van Dylan.

Dylan is mijn rustbrenger. Van Beyond Here Lies Nothin’ naar It’s All Good, dat tekende mijn weg in die tijd. Leven alsof men het leven zelf heeft uitgevonden. Verbonden in eenzaamheid, al heb ik nog steeds geen concert bezocht van de man die een halve meter in mijn cd-rekken vult. Toen de film I’m Not There uitkwam hoorde ik voor het eerst het liedje dat er al 40 jaar niet was en heb ik mijn eerste Dylan vertaald. Dat deden Anna Livestro (Make You Feel My Love) en Frans-Willem Korsten (Simple Twist of Fate) al eerder voor Zimihc dus dat waren geen stoute schoenen meer die ik aantrok. In optredens was gebleken hoe goed zingbaar en speelbaar ze waren Mijn armen zijn voor jou en Lot. Dus ik maakte van de titeltrack van die mooie film mijn eerste proeve, met als titel Bennie Da. Ook dat klopt historisch niet want I Pity the Poor Immigrant vertaalde ik al een paar jaar eerder. Dat speelden we met Zimihc als eerste Dylan-cover. Maar niet heus want in de vorige eeuw hebben we uit de losse pols al Rainy Day Women #12 & 35 gespeeld met als vertaalde titel Ieder eet zijn bordje leeg (want we waren in de culturele hoofdstad van Brabant, Heesch, de entr’act bij een zwembadbenefiet met maaltijdparticipatie.

Iemand vraagt: Alles van Dylan is toch al door Henkes en Bindervoet vertaald? Japreciesnee, heb je die wel eens geprobeerd te zingen; die gasten hebben wel een hoofd maar geen hart in de woorden gelegd. Weten ze niet wat Bob er zelf over zegt in deel 1 van Kronieken: De tekst is je danspartner? We moeten het gewoon zelf doen, of, we moeten niets maar toen we besloten om ons vijfde album persoonlijk te maken door enkel werk van anderen te doen, toen kwam Bob Dylan al snel op ons pad. Er vielen ons teksten in de schoot die zingbaar bleken, we namen in de werktitel van het album de naam van de vrouwelijke taalarbeider die ons zo rijkelijk bedeelde op en voor Anna Vertaalt zijn zes Dylansongs op de longlist gekomen. Die spelen we alle in de nacht van 11 op 12 april 2015.”

Advertisements