Rajaton

Afgelopen weekend was ik in Helsinki voor de general Assembly van de European Choral Association Europa Cantat. Het was een conferentie én een ledenvergadering, mensen uit 40 verschillende landen waren bijeen om te praten over nieuwe ontwikkelingen en projecten in de vocale muziek. En toen waren er de aanslagen in Parijs.

En wat gebeurt er dan? Natuurlijk werd er tijdens de ledenvergadering direct stilgestaan bij de verschrikkelijke gebeurtenissen, maar het was een Fransman die vrijwel direct zei: Nu gebeurt het in Frankrijk en staan we erbij stil, maar over de aanslag in Beiroet van afgelopen donderdag zeggen we niets. En hij had een punt. In het gezelschap was ook iemand uit Libanon, die dit direct beaamde. Het geweld en de aanslagen zijn al een poos gaande, in nog veel meer landen. Het komt voor ons West Europeanen nu alleen ineens steeds dichterbij.

De conferentie ging door, er werd een nieuw bestuur gekozen en ik deed een voorstel voor een mooi thema voor volgend jaar als dit gezelschap naar Utrecht komt: Let’s make music, no war.

Dat kon direct op instemming rekenen. Maar we moeten niet wachten tot volgend jaar. Laten wij ook de straat op gaan, muziek maken en overal laten klinken. Bij theaters, restaurants, stadions, stationshallen etc

ZIMIHC organiseerde dit weekend bij toeval direct een goed voorbeeld. In de stationshal van Utrecht, in de grote hal van TivoliVredenburg en op de stadhuisbrug swingde het van de Brassmuziek.

Tredegar Band

De Tredegar Band uit Wales maakte de mensen even gelukkig.

Laten we overal opduiken met muziek, toneel, teksten en beeldende kunst. Laten we ervoor zorgen dat de media daar net zoveel aandacht aan besteden, als tegenvoorbeeld. Om te laten zien dat er heel veel gebeurt waar je gelukkig van wordt. Nu, straks, altijd.

 

 

 

 

Advertisements