Search

Appie Alferink

Month

September 2017

Wat doet Martijn Pieck met zijn artistiek talent als hij 65 is? Of gaat dat met pensioen?

 

Martijn Pieck foto“Bij het lezen van de vraag, kwam ik op een andere vraag: als mijn artistiek talent een leeftijdgrens zou hebben, wat drijft mij dan om er mee bezig te zijn?

Ik denk voor mij, misschien een beetje vaag, een soort urgentie, een onaflatende behoefte om met muziek/geluidskunst bezig te zijn. Deels gedreven door nieuwsgierigheid; wat is er mogelijk, hoe giet ik het in een vorm, hoe maken andere mensen muziek etc. deels gedreven doordat het een uitingsvorm is waarin ik op een andere, misschien abstractere manier, een verhaal kan vertellen.

Deze motivatie heeft geen pensioengrens.

Natuurlijk is het maken van ‘kunst’ ook een manier om andere mensen te ontmoeten. Dat bracht me op de vraag: Heeft leeftijd invloed op je behoefte om je te profileren?
Ik weet het niet. Misschien wel, maar voor mij is een uiting (bijvoorbeeld een cd-uitgave) de afronding van een project en daarmee de start van een nieuw project. Dat stuk profilering zal zeker een onderdeel blijven van mijn werkwijze.
Heeft leeftijd invloed op de plekken waar je je kan profileren?  En betekenen dat laatste dan ook, dat als ik 65 ben, mijn werk minder waarde heeft (voor anderen)?

Ik hoop het niet. ”

Martijn Pieck werkt bij de Universiteit van Utrecht en is musicus/geluidskunstenaar

De vraag die hier wordt beantwoord heb ik gesteld aan een aantal mensen die nu kunst maken. Sommigen doen dat professioneel, anderen deels onbetaald. Ik ben nieuwsgierig naar hun antwoorden.  De groep ouderen groeit, daar hoor ik binnenkort ook bij.  We zijn straks al met 5.000.000. Steeds meer talent “op leeftijd” staat misschien wel te popelen om straks het podium te bestormen, juist omdat ze er meer tijd voor krijgen. Wat een rijkdom kan dat worden. Daar moeten we het over hebben. Dat gebeurt in ieder geval tijdens het Festival of Older People, op 17 en 18 oktober in ZIMIHC theater Zuilen in het Vorstelijk Complex in Utrecht. 

Advertisements

Wat doet Donna Risa met haar artistieke talent als ze 65 is? Of gaat dat met Pensioen?

Afbeeldingsresultaat voor Donna Risa foto

” Als artistiek leider van het community theatergezelschap Stut Theater ben ik altijd bezig met het zoeken naar manieren om de verhalen van onze spelers te laten zien in het theater. Onze spelers zijn namelijk mensen die niet vanzelfsprekend in aanraking komen met kunst en cultuur en nooit eerder op een podium hebben gestaan. Hoe kun je hun (vaak verborgen) verhalen zichtbaar maken? Daarvoor zetten wij bij Stut verschillende ‘talenten’ in. Naast dat je een creatief proces vormgeeft, is het belangrijk dat je echt luistert, goed kijkt, je laat verwonderen, de spelers vertrouwen geeft en het allerbelangrijkste: dat de spelers schitteren op het podium. Zo vorm je als maker een bepaalde blik op de wereld én op de mensen om je heen, dat zal bij mij nooit ophouden te bestaan. Het is haast een levensbeschouwelijke vorm, een manier van leven voor mij geworden.

Onvoorstelbaar om te denken dat dit op mijn 65e stopt, omdat een woord als ‘pensioen’ of de cijfers ‘65’ dat suggereren. Misschien zal de uitingsvorm veranderen. Misschien woon ik ergens anders. Misschien is de tijd anders. Maar één ding weet ik zeker: zolang ik kan, blijf ik doen!

Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder…

Niet zonder mij… ”

Donna Risa
Artistiek leider

Stut Theater 

De vraag die hier wordt beantwoord heb ik gesteld aan een aantal mensen die nu kunst maken. Sommigen doen dat professioneel, anderen deels onbetaald. Ik ben nieuwsgierig naar hun antwoorden.  De groep ouderen groeit, daar hoor ik binnenkort ook bij.  We zijn straks al met 5.000.000. Steeds meer talent “op leeftijd” staat misschien wel te popelen om straks het podium te bestormen, juist omdat ze er meer tijd voor krijgen. Wat een rijkdom kan dat worden. Daar moeten we het over hebben. Dat gebeurt in ieder geval tijdens het Festival of Older People, op 17 en 18 oktober in ZIMIHC theater Zuilen in het Vorstelijk Complex in Utrecht. 

Wat doet Frans Willem Korsten met zijn artistieke talent als hij 65 is? Of gaat dat met pensioen?

Foto Frans Willem

“Toen ik verleden jaar met een heel goede vriend door Franeker wandelde, waar we naar het planetarium van Eise Eisinga waren geweest, kwamen we twee gepensioneerden tegen op weg naar een vernissage. We keken elkaar aan en ik zei: ‘Ik ga nooit met pensioen.’ Liever sterven in het harnas, ook artistiek. Ik ga mijn huis in een soort van planetarium veranderen, met mijn artistieke vrienden muziek maken, of toneel, lampen maken van takken en afvalhout, met de medetuinders van mijn vereniging zorgen dat bijen en vlinders en hommels genoeg te doen hebben en de egels niet in een waterput verdrinken, en vooral zo lang mogelijk met mensen van alle leeftijden werken, van jongst tot oudst. Koot en Bie zongen ooit: ‘Oude lullen moeten weg!’ en ze bedoelden dat steeds meer jongere mensen al wel oude lullen lijken: bezorgd, verzekerd, vasthouderig. Naarmate ik ouder word, laat ik steeds meer los, radicaliseren, de angst helpen oplossen waar we in gevangen zitten en de vreugde zoeken van het maken, het samen maken: het leven als lied. Neuriënd sterven.””

Frans Willem Korsten

De vraag die hier wordt beantwoord heb ik gesteld aan een aantal mensen die nu kunst maken. Sommigen doen dat professioneel, anderen deels onbetaald. Ik ben nieuwsgierig naar hun antwoorden.  De groep ouderen groeit, daar hoor ik binnenkort ook bij.  We zijn straks al met 5.000.000. Steeds meer talent “op leeftijd” staat misschien wel te popelen om straks het podium te bestormen, juist omdat ze er meer tijd voor krijgen. Wat een rijkdom kan dat worden. Daar moeten we het over hebben. Dat gebeurt in ieder geval tijdens het Festival of Older People, op 17 en 18 oktober in ZIMIHC theater Zuilen in het Vorstelijk Complex in Utrecht. 

Wat doe jij met je artistiek talent als je 65 bent?

Of gaat dat met pensioen?

Op het Festival of older people zien we het live-antwoord op deze vraag door The Lofties en nog veel meer artiesten.  17, 18 en 19 oktober in ZIMIHC theater Zuilen

De vraag hield mij al langer bezig. Kunst van ouderen wordt over het algemeen niet hip gevonden. Maar is dat wel terecht? Als we het hebben over kunst en ouderen dan gaat dat momenteel vooral over kunst als middel in de zorg. Daar is niks mis mee, sterker nog, het werkt. Maar daarbij vergeten we wel het hele legioen oudere mensen die kunst maken omdat ze er talent voor hebben. De groep ouderen groeit, steeds meer talent “op leeftijd” staat misschien wel te popelen om straks het podium te bestormen, juist omdat ze er meer tijd voor krijgen. Als ik naar mezelf kijk: van de band ZIMIHC zijn we nog lang niet verlost als ik 65+ ben.

Ik heb de vraag zoals hij hierboven is gesteld, voorgelegd aan een aantal mensen. Met daarbij het verzoek of zij in maximaal 200 woorden hierop een antwoord willen geven. Het zijn mensen die nu kunst maken, sommigen professioneel en anderen (deels) onbetaald met een andere baan. De komende weken wil ik hun antwoorden met geïnteresseerden delen op mijn blogsite. Als een soort van vooruitblik op het “Festival of Older People”.

Ook andere reacties zijn welkom, ergens komen ze terug op het Festival of Older People

 

 

 

 

 

 

 

 

Blog at WordPress.com.

Up ↑