Foto Frans Willem

“Toen ik verleden jaar met een heel goede vriend door Franeker wandelde, waar we naar het planetarium van Eise Eisinga waren geweest, kwamen we twee gepensioneerden tegen op weg naar een vernissage. We keken elkaar aan en ik zei: ‘Ik ga nooit met pensioen.’ Liever sterven in het harnas, ook artistiek. Ik ga mijn huis in een soort van planetarium veranderen, met mijn artistieke vrienden muziek maken, of toneel, lampen maken van takken en afvalhout, met de medetuinders van mijn vereniging zorgen dat bijen en vlinders en hommels genoeg te doen hebben en de egels niet in een waterput verdrinken, en vooral zo lang mogelijk met mensen van alle leeftijden werken, van jongst tot oudst. Koot en Bie zongen ooit: ‘Oude lullen moeten weg!’ en ze bedoelden dat steeds meer jongere mensen al wel oude lullen lijken: bezorgd, verzekerd, vasthouderig. Naarmate ik ouder word, laat ik steeds meer los, radicaliseren, de angst helpen oplossen waar we in gevangen zitten en de vreugde zoeken van het maken, het samen maken: het leven als lied. Neuriënd sterven.””

Frans Willem Korsten

De vraag die hier wordt beantwoord heb ik gesteld aan een aantal mensen die nu kunst maken. Sommigen doen dat professioneel, anderen deels onbetaald. Ik ben nieuwsgierig naar hun antwoorden.  De groep ouderen groeit, daar hoor ik binnenkort ook bij.  We zijn straks al met 5.000.000. Steeds meer talent “op leeftijd” staat misschien wel te popelen om straks het podium te bestormen, juist omdat ze er meer tijd voor krijgen. Wat een rijkdom kan dat worden. Daar moeten we het over hebben. Dat gebeurt in ieder geval tijdens het Festival of Older People, op 17 en 18 oktober in ZIMIHC theater Zuilen in het Vorstelijk Complex in Utrecht. 

Advertisements