foto danibal_do

Ik verwacht nog steeds te spelen met klanken, de mondharpen en mijn stem. De vorm zal misschien anders worden, dat is onvermijdelijk, omdat ik heel erg speel vanuit het moment. Mijn ritme wordt langzamer, maar ook trefzekerder.

Cartoons zal ik nog steeds tekenen, het is mijn manier om observaties en vreemde kronkels een plek te geven. Ik denk dat rond die tijd ook aan beeldverhalen werk, zeg maar graphic novels, bij gebrek aan een betere term.

Het zal nog wel zo doorgaan, want ik ben nog lang niet uitgekeken. Dit is wat ik doe. Een paar jaar geleden moest ik in het radioprogramma Kunststof een spreuk op een tegel schrijven. Ik koos voor het motto dat ik van de kunstenaar Kurt Schwitters heb geleend: Wir spielen bis der Tod uns abholt.

– Danibal

www.danibal.nl

De vraag die hier wordt beantwoord heb ik gesteld aan een aantal mensen die nu kunst maken. Sommigen doen dat professioneel, anderen deels onbetaald. Ik ben nieuwsgierig naar hun antwoorden.  De groep ouderen groeit, daar hoor ik binnenkort ook bij.  We zijn straks al met 5.000.000. Steeds meer talent “op leeftijd” staat misschien wel te popelen om straks het podium te bestormen, juist omdat ze er meer tijd voor krijgen. Wat een rijkdom kan dat worden. Daar moeten we het over hebben. Dat gebeurt in ieder geval tijdens het Festival of Older People, op 17 en 18 oktober in ZIMIHC theater Zuilen in het Vorstelijk Complex in Utrecht. 

Advertisements