30-11-2017_vincent_bijlo_staand_shody_careman_web.1250x0

Pensioen.

Ik hoor het mensen in mijn omgeving steeds vaker zeggen. Niet dat ik de pensioensgerechtigde leeftijd al nader, maar sommigen in mijn buurt wel. Pen-sioen. Ze spreken het vaak uit op de manier waarop iemand, die al 12 uur in de brandende zon door een woestijn loopt, het woord oase uitspreekt. Alsof ze zich eindelijk, na zich jaren en jaren te hebben voortgesleept, kunnen overgeven aan zeeën van rust.

Ik kan me er niets bij voorstellen. Ik heb dan ook geen werk, ik ben mijn werk, ik val samen met mijn werk. Mijn schrijven, mijn muziek maken, mijn optreden zal pas ophouden als ik of doodga of om een andere ouderdomsreden niet meer in staat ben het te doe. Talenten kunnen gewoon niet met pensioen. Mijn talenten zijn zeer belangrijke redenen van mijn bestaan. Ik leef er van, er voor en er mee. Ze zijn mijn zuurstof en mijn voedsel, mijn geluk en mijn dag- en nachtbesteding. Ze houden me van de straat en ze sturen Ze zijn alles, en alles en alles tuur je nooit met pensioen. Als ik geen zin in schrijven, zingen en spelen meer heb, heb ik geen zin meer in leven.

Vincent Bijlo is cabaretier, muzikant, schrijver en columnist

De vraag die hier wordt beantwoord heb ik gesteld aan een aantal mensen die nu kunst maken. Sommigen doen dat professioneel, anderen deels onbetaald. Ik ben nieuwsgierig naar hun antwoorden.  De groep ouderen groeit, daar hoor ik binnenkort ook bij.  We zijn straks al met 5.000.000. Steeds meer talent “op leeftijd” staat misschien wel te popelen om straks het podium te bestormen, juist omdat ze er meer tijd voor krijgen. Wat een rijkdom kan dat worden. Daar moeten we het over hebben. Dat gebeurt in ieder geval tijdens het Festival of Older People, op 17 en 18 oktober in ZIMIHC theater Zuilen in het Vorstelijk Complex in Utrecht.