heytze-ingmar-c-linelle-deunk-rechtenvrij-hoge-resolutie-4256

Het talent, voorzover ik dat bezit, gaat waarschijnlijk nooit met pensioen. De werkdrift ook niet, want zoals de meeste mensen die leven van het schrijven heb ik geen geld om een pensioen op te bouwen, en als ik het wel had besteedde ik dat liever aan mijn gitaarverslaving, mijn vrouw en kinderen, aan mooie vakanties, goed eten, uitgelezen wijnen en duizelingwekkende cocktails. Toen ik op mijn vijftiende begon, zat er nog niemand te wachten op mijn gedichten. Het zou kunnen dat er niemand meer op zit te wachten tegen de tijd dat ik 65 ben – dat overkomt wel meer dichters. Dan blijf ik het er wel bij doen naast een krantenwijk. Toen ik vijftien was begreep ik niet dat iemand van 65 nog het lef had om adem te halen, laat staan om nog een poot uit te steken. Charlie Watts vond ik al bijzonder vermetel toen hij twintig jaar geleden stelde dat hij ook maar drumde zolang het nog ging.Nu denk ik: waarom zou een vent van begin vijftig niet nog een jaar of dertig doorspelen? Mijn fietsmaat Rienk is begin zeventig, maar hij rijdt mij er vierkant uit. Ik treed deze herfst en winter twee avonden per week op met de 77-jarige Hans Dorrestijn. Leeftijd betekent, binnen onzekere grenzen, nu eenmaal niet meer zoveel als vroeger, zeker niet voor artistiekelingen. Je doet het of je raakt het kwijt, zo lang als je kunt, want als het goed is wil je niet anders – en als het niet goed is, moet je zéker niet doorgaan totdat je 65 bent. Met pensioen gaan vind ik meer iets voor mensen die na een saai en werkzaam bestaan nog een paar decennia levensvreugde in moeten halen. Zo, en nu ga ik weer eens een tijdje hard gitaar spelen om te kijken of er nog een gedicht in me opkomt.

Ingmar Heytze is o.a. dichter, columnist en staat met zijn poëzie veel in de Nederlandse theaters.

De vraag die hier wordt beantwoord heb ik gesteld aan een aantal mensen die nu kunst maken. Sommigen doen dat professioneel, anderen deels onbetaald. Ik ben nieuwsgierig naar hun antwoorden.  De groep ouderen groeit, daar hoor ik binnenkort ook bij.  We zijn straks al met 5.000.000. Steeds meer talent “op leeftijd” staat misschien wel te popelen om straks het podium te bestormen, juist omdat ze er meer tijd voor krijgen. Wat een rijkdom kan dat worden. Daar moeten we het over hebben. Dat gebeurt in ieder geval tijdens het Festival of Older People, op 17 en 18 oktober in ZIMIHC theater Zuilen in het Vorstelijk Complex in Utrecht. 

Advertisements