Search

Appie Alferink

Wat doet Danibal met zijn artistiek talent als hij 65 is? Of gaat dat met pensioen?

foto danibal_do

Ik verwacht nog steeds te spelen met klanken, de mondharpen en mijn stem. De vorm zal misschien anders worden, dat is onvermijdelijk, omdat ik heel erg speel vanuit het moment. Mijn ritme wordt langzamer, maar ook trefzekerder.

Cartoons zal ik nog steeds tekenen, het is mijn manier om observaties en vreemde kronkels een plek te geven. Ik denk dat rond die tijd ook aan beeldverhalen werk, zeg maar graphic novels, bij gebrek aan een betere term.

Het zal nog wel zo doorgaan, want ik ben nog lang niet uitgekeken. Dit is wat ik doe. Een paar jaar geleden moest ik in het radioprogramma Kunststof een spreuk op een tegel schrijven. Ik koos voor het motto dat ik van de kunstenaar Kurt Schwitters heb geleend: Wir spielen bis der Tod uns abholt.

– Danibal

www.danibal.nl

De vraag die hier wordt beantwoord heb ik gesteld aan een aantal mensen die nu kunst maken. Sommigen doen dat professioneel, anderen deels onbetaald. Ik ben nieuwsgierig naar hun antwoorden.  De groep ouderen groeit, daar hoor ik binnenkort ook bij.  We zijn straks al met 5.000.000. Steeds meer talent “op leeftijd” staat misschien wel te popelen om straks het podium te bestormen, juist omdat ze er meer tijd voor krijgen. Wat een rijkdom kan dat worden. Daar moeten we het over hebben. Dat gebeurt in ieder geval tijdens het Festival of Older People, op 17 en 18 oktober in ZIMIHC theater Zuilen in het Vorstelijk Complex in Utrecht. 

Advertisements

Wat doet Baban Kirkuki met zijn artistiek talent als hij 65 is? Of gaat dat met pensioen?

portret Baban Kirkuki

“Elke dag en nacht beleven we momenten, beelden, gevoelens, het licht van de dag en de duisternis van de nacht. Ik beschouw de tijd niet als een concrete klok maar als een natuurlijk proces. Als je wakker wordt ben je geen dag ouder geworden, maar aan een nieuwe dag begonnen. Gisteren en vorige dagen zijn als een tijd vastgelegd in de kalender van jaren die zijn sporen achterlaat van voorbije getallen, maar in jouw belevenis waren ze; mooie dagen, uitnodigende nachten en obstakels van de realiteit. Morgen is nog niet vastgelegd, een nu nog onbekend verhaal zal worden geschreven.

De dag is kunst, zijn minuten schilderen een portret van jou. De verflagen stapelen zich op. De leeftijd wordt niet met de jaren gemeten maar met ervaringen. De verzamelde ervaringen geven de ander een verhaal. Iedere generatie heeft zijn eigen beweging en zijn eigen dromen. Samen kleuren deze generaties de nieuwe maatschappij. Vrees de dag niet, het leven houdt van de uitdaging, er is geen ouderdom.”

Dichter Baban Kirkuki is lid van het Utrechtse Dichtersgilde

De vraag die hier wordt beantwoord heb ik gesteld aan een aantal mensen die nu kunst maken. Sommigen doen dat professioneel, anderen deels onbetaald. Ik ben nieuwsgierig naar hun antwoorden.  De groep ouderen groeit, daar hoor ik binnenkort ook bij.  We zijn straks al met 5.000.000. Steeds meer talent “op leeftijd” staat misschien wel te popelen om straks het podium te bestormen, juist omdat ze er meer tijd voor krijgen. Wat een rijkdom kan dat worden. Daar moeten we het over hebben. Dat gebeurt in ieder geval tijdens het Festival of Older People, op 17 en 18 oktober in ZIMIHC theater Zuilen in het Vorstelijk Complex in Utrecht. 

 

Wat doet Martijn Pieck met zijn artistiek talent als hij 65 is? Of gaat dat met pensioen?

 

Martijn Pieck foto“Bij het lezen van de vraag, kwam ik op een andere vraag: als mijn artistiek talent een leeftijdgrens zou hebben, wat drijft mij dan om er mee bezig te zijn?

Ik denk voor mij, misschien een beetje vaag, een soort urgentie, een onaflatende behoefte om met muziek/geluidskunst bezig te zijn. Deels gedreven door nieuwsgierigheid; wat is er mogelijk, hoe giet ik het in een vorm, hoe maken andere mensen muziek etc. deels gedreven doordat het een uitingsvorm is waarin ik op een andere, misschien abstractere manier, een verhaal kan vertellen.

Deze motivatie heeft geen pensioengrens.

Natuurlijk is het maken van ‘kunst’ ook een manier om andere mensen te ontmoeten. Dat bracht me op de vraag: Heeft leeftijd invloed op je behoefte om je te profileren?
Ik weet het niet. Misschien wel, maar voor mij is een uiting (bijvoorbeeld een cd-uitgave) de afronding van een project en daarmee de start van een nieuw project. Dat stuk profilering zal zeker een onderdeel blijven van mijn werkwijze.
Heeft leeftijd invloed op de plekken waar je je kan profileren?  En betekenen dat laatste dan ook, dat als ik 65 ben, mijn werk minder waarde heeft (voor anderen)?

Ik hoop het niet. ”

Martijn Pieck werkt bij de Universiteit van Utrecht en is musicus/geluidskunstenaar

De vraag die hier wordt beantwoord heb ik gesteld aan een aantal mensen die nu kunst maken. Sommigen doen dat professioneel, anderen deels onbetaald. Ik ben nieuwsgierig naar hun antwoorden.  De groep ouderen groeit, daar hoor ik binnenkort ook bij.  We zijn straks al met 5.000.000. Steeds meer talent “op leeftijd” staat misschien wel te popelen om straks het podium te bestormen, juist omdat ze er meer tijd voor krijgen. Wat een rijkdom kan dat worden. Daar moeten we het over hebben. Dat gebeurt in ieder geval tijdens het Festival of Older People, op 17 en 18 oktober in ZIMIHC theater Zuilen in het Vorstelijk Complex in Utrecht. 

Wat doet Donna Risa met haar artistieke talent als ze 65 is? Of gaat dat met Pensioen?

Afbeeldingsresultaat voor Donna Risa foto

” Als artistiek leider van het community theatergezelschap Stut Theater ben ik altijd bezig met het zoeken naar manieren om de verhalen van onze spelers te laten zien in het theater. Onze spelers zijn namelijk mensen die niet vanzelfsprekend in aanraking komen met kunst en cultuur en nooit eerder op een podium hebben gestaan. Hoe kun je hun (vaak verborgen) verhalen zichtbaar maken? Daarvoor zetten wij bij Stut verschillende ‘talenten’ in. Naast dat je een creatief proces vormgeeft, is het belangrijk dat je echt luistert, goed kijkt, je laat verwonderen, de spelers vertrouwen geeft en het allerbelangrijkste: dat de spelers schitteren op het podium. Zo vorm je als maker een bepaalde blik op de wereld én op de mensen om je heen, dat zal bij mij nooit ophouden te bestaan. Het is haast een levensbeschouwelijke vorm, een manier van leven voor mij geworden.

Onvoorstelbaar om te denken dat dit op mijn 65e stopt, omdat een woord als ‘pensioen’ of de cijfers ‘65’ dat suggereren. Misschien zal de uitingsvorm veranderen. Misschien woon ik ergens anders. Misschien is de tijd anders. Maar één ding weet ik zeker: zolang ik kan, blijf ik doen!

Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder…

Niet zonder mij… ”

Donna Risa
Artistiek leider

Stut Theater 

De vraag die hier wordt beantwoord heb ik gesteld aan een aantal mensen die nu kunst maken. Sommigen doen dat professioneel, anderen deels onbetaald. Ik ben nieuwsgierig naar hun antwoorden.  De groep ouderen groeit, daar hoor ik binnenkort ook bij.  We zijn straks al met 5.000.000. Steeds meer talent “op leeftijd” staat misschien wel te popelen om straks het podium te bestormen, juist omdat ze er meer tijd voor krijgen. Wat een rijkdom kan dat worden. Daar moeten we het over hebben. Dat gebeurt in ieder geval tijdens het Festival of Older People, op 17 en 18 oktober in ZIMIHC theater Zuilen in het Vorstelijk Complex in Utrecht. 

Wat doet Frans Willem Korsten met zijn artistieke talent als hij 65 is? Of gaat dat met pensioen?

Foto Frans Willem

“Toen ik verleden jaar met een heel goede vriend door Franeker wandelde, waar we naar het planetarium van Eise Eisinga waren geweest, kwamen we twee gepensioneerden tegen op weg naar een vernissage. We keken elkaar aan en ik zei: ‘Ik ga nooit met pensioen.’ Liever sterven in het harnas, ook artistiek. Ik ga mijn huis in een soort van planetarium veranderen, met mijn artistieke vrienden muziek maken, of toneel, lampen maken van takken en afvalhout, met de medetuinders van mijn vereniging zorgen dat bijen en vlinders en hommels genoeg te doen hebben en de egels niet in een waterput verdrinken, en vooral zo lang mogelijk met mensen van alle leeftijden werken, van jongst tot oudst. Koot en Bie zongen ooit: ‘Oude lullen moeten weg!’ en ze bedoelden dat steeds meer jongere mensen al wel oude lullen lijken: bezorgd, verzekerd, vasthouderig. Naarmate ik ouder word, laat ik steeds meer los, radicaliseren, de angst helpen oplossen waar we in gevangen zitten en de vreugde zoeken van het maken, het samen maken: het leven als lied. Neuriënd sterven.””

Frans Willem Korsten

De vraag die hier wordt beantwoord heb ik gesteld aan een aantal mensen die nu kunst maken. Sommigen doen dat professioneel, anderen deels onbetaald. Ik ben nieuwsgierig naar hun antwoorden.  De groep ouderen groeit, daar hoor ik binnenkort ook bij.  We zijn straks al met 5.000.000. Steeds meer talent “op leeftijd” staat misschien wel te popelen om straks het podium te bestormen, juist omdat ze er meer tijd voor krijgen. Wat een rijkdom kan dat worden. Daar moeten we het over hebben. Dat gebeurt in ieder geval tijdens het Festival of Older People, op 17 en 18 oktober in ZIMIHC theater Zuilen in het Vorstelijk Complex in Utrecht. 

Wat doe jij met je artistiek talent als je 65 bent?

Of gaat dat met pensioen?

Op het Festival of older people zien we het live-antwoord op deze vraag door The Lofties en nog veel meer artiesten.  17, 18 en 19 oktober in ZIMIHC theater Zuilen

De vraag hield mij al langer bezig. Kunst van ouderen wordt over het algemeen niet hip gevonden. Maar is dat wel terecht? Als we het hebben over kunst en ouderen dan gaat dat momenteel vooral over kunst als middel in de zorg. Daar is niks mis mee, sterker nog, het werkt. Maar daarbij vergeten we wel het hele legioen oudere mensen die kunst maken omdat ze er talent voor hebben. De groep ouderen groeit, steeds meer talent “op leeftijd” staat misschien wel te popelen om straks het podium te bestormen, juist omdat ze er meer tijd voor krijgen. Als ik naar mezelf kijk: van de band ZIMIHC zijn we nog lang niet verlost als ik 65+ ben.

Ik heb de vraag zoals hij hierboven is gesteld, voorgelegd aan een aantal mensen. Met daarbij het verzoek of zij in maximaal 200 woorden hierop een antwoord willen geven. Het zijn mensen die nu kunst maken, sommigen professioneel en anderen (deels) onbetaald met een andere baan. De komende weken wil ik hun antwoorden met geïnteresseerden delen op mijn blogsite. Als een soort van vooruitblik op het “Festival of Older People”.

Ook andere reacties zijn welkom, ergens komen ze terug op het Festival of Older People

 

 

 

 

 

 

 

 

“Thuis”, een column van Ali Amghar

Uitgesproken tijdens het Stadspodium in ZIMIHC theater Stefanus op 5 april, door Ali Amghar.

IMG_1709

Het decor van Stadspodium is steevast de Boksring. Op de foto scheidsrechter Yassine Beqqali

Thuis

Een paar maanden geleden woonde ik in het oude Postkantoorgebouw op de Neude een debat bij.

Het zou die avond gaan over democratie, onze democratie om precies te zijn.  Met ruim drie maanden te gaan voor de verkiezingen, konden wij die avond met z’n allen volop speculeren en debatteren over wat we nu al 3 weken weten. Naast mij zat een ouder echtpaar die net als ik had besloten om er eens goed te voor gaan zitten en plaats nam op de tweede rij. Zij links van mij en hij weer links van haar. De eerste rij was gereserveerd voor de prominente panelleden van de avond die allemaal iets hadden met de Nederlandse democratie en tegelijkertijd ongegeneerd reclame maakten voor hun politieke partij of net gepubliceerde boek. Naarmate de avond vorderde viel mij opeens op dat m’n buurvrouw vaak dezelfde reactie als ik had op de uitspraken die op het podium werden gedaan. We lachten allebei even hard om de flauwe grappen van de dagvoorzitter, schudden beide onze hoofden als een panellid weer iets riep waar we het niets eens mee waren en raakten vlak voor het einde van de avond zelfs in gesprek.

‘’Waar kom je vandaan’’, vroeg ze.

‘’Lombok, 10 minuten lopen hiervandaan’’, was mijn antwoord.

‘’Nee, ik bedoel, waar kom je echt vandaan?’’

Laat ik vooropstellen: er is niets mis met de vraag, ‘’waar kom je echt vandaan?’’

Sterker nog, hij kan leiden tot mooie en diepgaande gesprekken. Maar wanneer de vraag nog net na het uitwisselden van namen wordt gesteld, kan ik me goed voorstellen dat iemand die daar antwoord op geeft het gevoel heeft dat het gaat om een bevestiging. Een bevestiging van allerlei verwachtingen en vooroordelen die gekoppeld zijn aan het antwoord. Verwachtingen en vooroordelen die jammer genoeg niet altijd positief zijn. Natuurlijk is afkomst een belangrijk onderdeel van iemands identiteit, maar het is ook precies dat. Een onderdeel van het geheel. Iemand is toch veel meer dan alleen het geboorteland van zijn ouders? Het is worsteling om met een achtergrond die je niet hebt gekozen, maar waar je wel trots op bent, je plaats te vinden in een maatschappij die je beoordeelt op de buitenkant,  niet op wie je echt bent en waarvoor je staat.

Vraag het maar aan de voorzitter van de Tweede Kamer, wiens loyaliteit nog altijd ter discussie wordt gesteld door verschillende politieke partijen in het parlement.

Vraag het maar aan de beste voetballer van de Eredivisie, die de komende 10 jaar een grote rol had kunnen spelen voor het Nederlands elftal, maar door niet een maar twee verschillende bondscoaches werd gepasseerd vanwege zijn zogenaamde trots en nu voor geen enkel land meer uitkomt.

Vraag het maar aan al die jongens en meiden die keer op keer worden afgewezen voor een stage,

omdat ze een naam hebben die moeilijk is uit te spreken of een hoofdoek dragen en daardoor geen diploma kunnen halen.  Als dit soort situaties een onderdeel zijn van je dagelijks leven, dan ga je je toch afvragen waar je eigenlijk thuishoort.

 

Hafid Bouazza schreef ooit: ‘’Geen hart kan kloppen in twee oorden‘’

en tot voor kort was ik het roerend met hem eens. Maar niet lang geleden stelde een goede vriend, die oprecht geïnteresseerd was, de vraag: Voel je je nou Nederlander of Marokkaan? Ik glimlachte, dacht heel even na en antwoordde: Ik ben een kind uit twee werelden. En mijn hart klopt, hoe onmogelijk het klinkt in die twee werelden. De wereld van het geboorteland van mijn ouders, maar door talloze zomervakanties en fijne herinneringen, ook mijn wereld is. En de wereld waar ik voor het eerst mijn ogen heb geopend, me thuis voel en mijn dromen probeer verwezenlijken.

Om op het thema van vanavond terug te komen: Gekleurde Utrechters zijn naar mening niet welkom in Utrecht, net zoals wij niet welkom zijn in ons eigen huis. Als u straks naar huis gaat en na deze lange avond plaats neemt op de bank, voelt u zich dan welkom of voelt u zich thuis? Ik heb zo’n gevoel dat het tweede antwoord meer tot onze verbeelding spreekt. Utrechters horen zich thuis te voelen in Utrecht, ongeacht kleur, religie, politieke voorkeur of geaardheid. Er is meer dan genoeg ruimte voor ons allemaal.

Alleen niet voldoende woningen, maar dat is een onderwerp voor een andere avond.

 

OPROEP: Prince Tribute 21 april

prince_foto221 APR Prince Tribute

Gezocht: Muzikanten, artiesten en kunstenaars

Breng jouw eerbetoon aan Prince!

Precies een jaar na zijn overlijden, op 21 april 2017, herdenken we één van de koningen van de Pop, Prince Rogers Nelson. En daar hebben we JOU bij nodig!

Muziek, dans, kunst, etcetera

Voel jij je -op wat voor manier dan ook: muziek, dans, kunst, spoken word, etcetera- geïnspireerd door deze kleine grote man uit Minneapolis? En wil je dit delen met anderen…

Meld je aan vóór 21 februari 2017

Interesse? Stuur voor 21 februari een mailtje naar tribute@zimihc.nl of bel 06-24106145 en laat ons weten wat voor ode jij in gedachten hebt. Meedoen is helemaal gratis!

Heb je tips? Deel dit bericht! Ken je artiesten, bands, kunstenaars, artiesten of fans die hieraan kunnen bijdragen dan horen we dat ook graag!

eurovisieziltfestival

Create a free website or blog at WordPress.com.

Up ↑